Αυτοκτονίες

Περνάνε εντελώς στα ψιλά οι αυτοκτονίες. Δεν φτάνουν στα δελτία  ειδήσεων. Διακριτικά οι ευαίσθητοι παρουσιαστές βάζουν μια μαύρη καρφίτσα στο πέτο τους. Ουάου!  Δεν παράλειψαν όμως να μας ενημερώσουν ότι σε αιφνιδιαστικό έλεγχο των φυλάκων βρήκαν κινητό τηλέφωνο στον Τσοχατζόπουλο. Και πάλι ουάου ! 

Εδώ και 20 χρόνια φροντίζω την 90 χρονών Μητἐρα μου (την γεροντοκομώ). Τώρα τα 3-4 χρόνια έχει πάθει Αλτζχάϊμερ και τελευταία την πιάνουν και κρίσεις σχιζοφρένειας και έχει κι᾽ άλλα προβλήματα υγείας και τα γηροκομεία δεν δέχονται τὀσο επιβαρυμένους ασθενείς.Το πρὀβλημα είναι ότι δεν είχα προβλέψει να έχω αρκετό ρευστό στο λογαριασμό μου, διότι έπιασε ξαφνικά η οικονομική κρίση. Παρόλο που έχω αρκετή περιουσία, και τα πουλώ όλα όσο όσο τόσο καιρό, έχω μείνει χωρίς ρευστό (χρήματα) και δεν έχουμε πια να φάμε, κι η πιστωτική μου κάρτα με 22% επιτόκιο γεμάτη κι ας δανείζονται με 1%, κι άλλα έξοδα που τρέχουν. Ζω πια συνέχεια μιά ζωή δράμα.
Τώρα τελευταία δυστυχώς έχω νέα σοβαρότατα δικά μου προβλήματα υγείας.
Δεν έχω καμμία λύση μπρος μου. Περιουσία αρκετή αλλά ρευστό καθόλου, οπότε χωρίς φαγητό τι γίνεται; Μήπως ξέρει κανείς καμμία λύση;
Ισχυροί της γης γιά την οικονομική κρίση που δημιουργήσατε θέλετε κρέμασμα και σας είναι λίγο

Και η κατάσταση χειροτερεύει. Και θα σωθούμε λέει αν χειροτερέψει κι άλλο. Οι λίγες γνώσεις μου στα οικονομικά λένε ότι σε αυτές τις καταστάσεις όσο λιγότερο φταις τόσο περισσότερο την πληρώνεις. Και την πληρώνουν μέχρι και με την ζωή τους. Κυριολεκτικά. 

Αλληλεγγύη. 

Και τώρα ?

Το εκλογικό αποτέλεσμα το διαβάζω σαν υπόδειξη συνεργασίας ΝΔ – Σύριζα. Μου φαίνεται σαν η μοναδική λογική επιλογή. Προφανώς και δεν είναι εύκολο πράγμα διότι πρέπει να λήξουμε επιτέλους τον εμφύλιο, και να συμφωνήσουν τα δύο κόμματα σε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα για το τι θα κάνουν (συγκεκριμένα και αναλυτικά), ποιά θέματα δεν θα πιάσουν καθόλου γιατί καίνε πολύ για να τα ακουμπήσουν, πως θα λύνουν προβλήματα και θα αντιμετωπίζουν κρίσεις. Και να τηρήσουν την συμφωνία. Και να εφαρμόσουν το πρόγραμμα.

Κανένα από αυτά τα πράγματα δεν είναι εύκολο. Αν μπορούσαν τα ελληνικά κόμματα να κάνουν (σε αυτοδύναμες και ισχυρές κυβερνήσεις) ρεαλιστικό πρόγραμμα και να το ακολουθήσουν δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Κι αν κάποιος θέλει να υπονομεύσει μια συμφωνία αυτό κι αν είναι εύκολο.

Ακόμα χειρότερα, πέρα δηλαδή από τις εξωπραγματικές προϋποθέσεις, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, όσο “καλό” κι αν είναι, δεν θα είναι τόσο ευχάριστο που να οδηγεί σε επανεκλογή αλλά σε πολιτικό θάνατο. Μπορεί η ιστορία να τους δικαιώσει αλλά δεν θα έχουν περίοπτη θέση στο άμεσο μέλλον και κανένα κίνητρο για να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια.

Όλα αυτά είναι εντελώς απίθανο να συμβούν. Τα προηγούμενα τριάντα χρόνια είχαμε εξουσία χωρίς αρχές και αντιπολίτευση χωρίς αρχές. Έχει εκπασοκιστεί η πολιτική ζωή μας και η πολιτική μας σκέψη. Η αλλαγή δεν θα είναι εύκολη και ανέξοδη. Θεωρώ ότι δεν μπορεί παρά να γίνει αυτή η αλλαγή και μπορούμε να προσπαθήσουμε να γίνει πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση ή να το αφήσουμε για μετά, για τους επιζήσαντες.

Το τέλος της μεταπολίτευσης, η πρώτη φορά που νομίζω ότι στέκει η φράση, δεν θα είναι το τέλος των “άλλων”. Εμείς είμαστε οι άλλοι, οι περισσότεροι από μας, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό που εκτείνεται από την σύσταση και συμμορία, την συνομωσία και τον εξαναγκασμό μέχρι την απλή αμέλεια, είμαστε ο κακός μας εαυτός.

Καλές εκλογές

Με ανάμικτα συναισθήματα γι αυτό το τεράστιο μπάχαλο. Είναι πρώτη που αισθάνομαι απολύτως υποχρεώμενος να ψηφίσω και εντελώς σίγουρος ότι πρακτικά διαλέγω ποιος θα με προδώσει.

Θα ήταν πιο λογικό να είχαμε δέκα ψήφους και να τις μοιράζουμε, 4 εδώ, 3 εκεί, 1 στον άλλο. Είναι ανόητο ότι πρέπει να επιλέξεις τον μοναδικό ένα που στη συνέχεια έχει κάθε δικαίωμα να ερμηνεύει την ψήφο σου όπως θέλει.

Ελπίζω ότι θα με προδώσουν με τον τρόπο που φαντάζομαι αλλά φοβάμαι ότι μπορούν να επινοήσουν χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, πιο ηλίθιους και πιο επικίνδυνους.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως και γιατί θέλει κάποιος να γίνει σε αυτές τις συνθήκες υπουργός και δεν υποψιάζομαι ότι κινούνται από ανιοδιοτελείς προθέσεις. Αρκεί ελάχιστη σκέψη για να καταλάβω ότι οι πιο επικίνδυνοι αυτοί την στιγμή είναι οι ανιοδιοτελείς, όσοι έχουν πραγματικά πιστέψει τις προεκλογικές υποσχέσεις τους και δεν έχουν απολύτως τίποτα κρυμμένο στο μανίκι τους. 

Καλή τύχη.   

Από που πηγάζει η ανηθικότητα

Η διάκριση μεταξύ νόμιμου και ηθικού νομίζω ότι δεν πρέπει να ξεπερνάει τις ικανότητες μαθητή Γ΄Λυκείου. Η δική μου είναι θέση με την πλευρά της νομιμότητας. Υπάρχουν συγκεκριμένοι και σαφείς τρόποι για να διακρίνουμε την παρανομία ενώ η ανηθικότητα είναι ένα πολύ πιο δύσκολο πράγμα: ένα δωράκι στο εαυτό σου δεν έχει σημασία αν είναι ηθικά επιτρεπτό, συνεχίζει να είναι παράνομο είτε είναι 500 μύρια είτε είναι πενταροδεκάρες και έχει πολύ πιο σαφείς ονομασίες όπως προμήθεια, δωροληψία. Μια συγκεκριμένη ηθική δεν θεωρούσε ως προτροπή σε δωροδοκίες και δωροληψίες αυτή τη διατύπωση του τότε πρωθυπουργού. Ξέρεις λοιπόν πότε άρχισαν να χαλάνε τα πράγματα; όταν εκείνος ο κρετίνος ο Πέρυ Κόμο τραγούδησε την Γκλεντόρα.

Ενδιάμεσα έχω μερικά ακόμη παραδείγματα, διαφόρων εποχών, πριν και μετά την απόπειρα ταύτισης ηθικής και νομιμότητας. Τελευταίο όταν ο Πρόεδρος της Αρχής Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητας είπε για τον ανήθικο βουλευτή, η υπόθεση μου φάνηκε εντελώς αστεία. Δηλαδή ο κ. Πρόεδρος δεν βρήκε στην Βουλή των Ελλήνων απολύτως τίποτα πού να είναι της δικής του αρμοδιότητας και ευθύνης παρά μόνο κάτι νόμιμο μεν αλλά ανήθικο δε. Ουάου ! Μα άνθρωπέ μου δεν είναι δική σου δουλειά η ανηθικότητα, έχεις συγκεριμένες ευθύνες και αρμοδιότητες, αλλά που να τρέχεις με τις γόβες στα χωράφια.

Φαντάζομαι όμως ότι και η ψυχραιμία έχει τα όριά της. Προφανώς και η Βουλή μπορεί να νομοθετήσει ότι διαγράφονται οι τόκοι και αναδιαρθρώνονται τα δάνεια των κομμάτων και θα είναι εντελώς νόμιμη η όποια συνέχεια. Αυτή είναι δουλειά της Βουλής να νομοθετεί. Η συγκεκριμένη πρόβλεψη δεν έγινε νόμος. Παρά λίγο. Αλλά δεν ξεφύτρωσε σαν αγριόχορτο. 

Homework (250 λέξεις)

Από που πηγάζει η ανηθικότητα στην Ελλάδα ?

Ανήθικη νομιμότητα

Το ένα μάτι στην πιθανότητα ενός ευρωομολόγου. Το άλλο μάτι τι να πρωτοκοιτάξει ...

Ένας βουλευτής που έβγαλε τα λεφτά του έξω είναι το θέμα ή όλη η Βουλή που μπορεί να αδικοπραγεί (δυνητικά έστω) αλλά τα αδικήματα να παραγράφονται σε μερικούς μήνες;

Δύο χρόνια αυξάνουμε τους φόρους αντί να αυξάνουμε τους φορολογούμενους. Αιφνιδίως μπαίνουν φυλακή κάτι τελειωμένοι για οφειλές φπα εκατομμύριων. Και πως έφτασαν τα χρέη σε εκατομμύρια και δεν το πήρε κανείς χαμπάρι μέχρι τώρα;

Να φέρουμε λογιστές απ' έξω να ξεκινήσουν πόθεν έσχες στους εφοριακούς κι όσοι την βγάλουν καθαρή να αρχίσουν παρόμοιους ελέγχους στους υπόλοιπους. Όχι σε κάποιους συγκεκριμένα, δεν θ' αρχίσουμε να δείχνουμε με το δάχτυλο, αλλά παίρνουμε την ημερομηνία γέννησης του προέδρου δημοκρατίας κι ελέγχουμε όσους αρχίζει το αφμ τους από τα ίδια ψηφία.

Με κομμένη την ανάσα

Η επιλογή ανάμεσα στο κακό και το χειρότερο είναι εύκολη μόνο αν συμφωνήσουμε ποιό είναι ποιό. Και για ποιούς.

Αν τα κόμματά μας εκτιμούσαν την συζήτηση και τον διάλογο θα τον χρησιμοποιούσαν και στο εσωτερικό τους πριν διαμορφώσουν ή αιφνιδίως αλλάξουν τις θέσεις τους.

Όσο θα βασιζόμαστε στις εμπνεύσεις του αρχηγού και στους πιστούς οπαδούς που εφευρίσκουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν τις νέες θέσεις (για να γλείψουν εκεί που έφτυναν) δεν πρόκειται να πάμε πουθενά, ούτε να λύσουμε κανένα πρόβλημα επειδή ακριβώς αυτή η στάση είναι το πρόβλημα. Αν προς στιγμή σου φαίνεται να συμφωνείς με αυτό ή εκείνο είναι μια ψευδαίσθηση, ασύμπτωτες ευθείες της μεταπολιτευτικής παιδικής χαράς.

Ρίξαμε την μπάλα στην απέναντι μεγάλη περιοχή έχοντας βάλει στοίχημα τη ζωή μας και την ζωή των παιδιών μας.

Τα μυστήρια της Ελλάδας

Από τον πατέρα μου έχω κληρονομιά την προσεκτική διαχείριση των οικονομικών που ουσιαστικά σημαίνει την προσεκτική διαχείριση των δανείων. Πολύ προσεκτική αντιμετώπιση όχι του πως και τι ξοδεύουμε από αυτά που έχουμε αλλά του δανεισμού και της πίστωσης· όχι το βερεσέ από τον μπακάλη, που κι αυτό δεν πρέπει να ξεφύγει, αλλά για τα λεφτά που δεν έχουμε και βρίσκουμε με δάνεια και πιστωτικές κάρτες, και οι τόκοι να τρέχουν: οι τόκοι που τρέχουν πάντα σε φτάνουν.

Κι όλοι όσοι είχαμε μια παρόμοια προσεκτική αντιμετώπιση στα οικονομικά μας δεν δείξαμε ποτέ το ίδιο ενδιαφέρον για τα οικονομικά της πατρίδας. Ο πατέρας μου θυμάμαι τραγουδούσε : τι μυστήρια πούχει η Ελλάδα, δάνεια παίρνει, φράγκο δεν δίνει .... (ο στίχος δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά εγώ έτσι το θυμάμαι, με αυτή την μικρή παραλλαγή). Δεν είχαμε, ο καθένας προσωπικά και όλοι μαζί ως κοινωνία το ίδιο ενδιαφέρον και τον ίδιο φόβο για τα δάνεια της πατρίδας. Μπορεί να ξεσηκώθηκε θύελλα για το συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης ή το ποιός σηκώνει την σημαία αλλά δεν υπήρξε το ίδιο ενδιαφέρον (όχι σώνει και καλά από τους ίδιους ανθρώπους) για το τι και πως δανείζεται η πατρίδα. Ακόμα κι όταν ο τότε υπουργός οικονομικών πήρε το μαξιλαράκι (που λήγει τον επόμενο μήνα) και πάλι δεν δείξαμε το ενδιαφέρον και τον φόβο που αντιστοιχούσε στην σοβαρότητα της κατάστασης.

Οι διαδοχικές χρεωκοπίες της Ελλάδας, 1827, 1843, 1893, 1932, δεν μας άφησαν κανένα φόβο, δεν έμαθαν απολύτως τίποτα, στον καθένα ξεχωριστά και σε όλους μαζί, σαν κοινωνία· ξέρουμε ελάχιστα πράγματα για τις χρεωκοπίες της ελλάδας, πόσο μάλλον ότι παρά τις χρεωκοπίες τα λεφτά τα έχουμε πληρώσει, κι αυτά τα μάθαμε  τώρα τελευταία. Αντί λοιπόν να έχουμε μια ελάχιστη κοινή εικόνα για το οικονομικό παρελθόν της χώρας μας, έχουμε πρόχειρο το τραγουδάκι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει για να διώχνει τους φόβους και τις δύσκολες σκέψεις.

Οι Έλληνες όμως πεθαίνουν.